پس از تعیین ظرفیت، پرسش کلیدی بعدی در انتخاب دیگ آبگرم جنس بدنه و فناوری ساخت است. رایجترین تقسیمبندی دیگهای آبگرم، دستهبندی بر اساس جنس است.
دستهبندی کلی
دیگهای آبگرم سنتی
دیگهای سنتی از نظر جنس به دو دستهٔ زیر تقسیم میشوند:
- دیگهای آبگرم چدنی
- دیگهای آبگرم فولادی
دیگهای آبگرم چگالشی
دیگهای چگالشی (Condensing) نیز از نظر جنس مبدل به دو دستهٔ زیر تقسیم میشوند:
- دیگهای با مبدل فولاد ضدزنگ (Stainless Steel)
- دیگهای با مبدل آلیاژ آلومینیومسیلیسیوم
انتخاب این آلیاژها در دیگهای چگالشی تصادفی نیست؛ کندانس تولیدشده در فرایند چگالش خاصیت اسیدی دارد و مواد بهکاررفته در مبدل باید در برابر این خوردگی مقاوم باشند.
منطق انتخاب میان خانوادهها
هر خانواده، پروفایل فنی و اقتصادی متفاوتی دارد:
- دیگ چدنی: ساختار پرهای، حملونقل آسان، مناسب فشارهای پایین و مصارف خانگی و صنعتی سبک؛ اما راندمان پایینتر و حساس به شوک حرارتی.
- دیگ فولادی: ساخت یکپارچهٔ کارخانهای، تحمل فشار و ظرفیت بالا، مناسب پروژههای بزرگ و ساختمانهای مرتفع.
- دیگ چگالشی: بالاترین راندمان از طریق بازیافت گرمای نهان بخار آب موجود در محصولات احتراق؛ انتخاب اول در پروژههای با رویکرد بهینهسازی مصرف انرژی.
جمعبندی
این دستهبندی، پایهٔ ادبیات فنی انتخاب دیگ است. تصمیم نهایی باید بر اساس فشار کاری مورد نیاز، اقلیم، بودجه، فضای نصب و راهبرد مصرف انرژی پروژه گرفته شود — موضوعاتی که در مقالات تخصصی هر خانواده به تفصیل بررسی شدهاند.
برای بررسی عمیق هر خانواده، مقالات «دیگهای آبگرم چدنی»، «دیگهای آبگرم فولادی» و «دیگ چگالشی چگونه کار میکند؟» را مطالعه کنید.
