دیگ آبگرم یا بویلر آبگرم (Hot Water Boiler) یکی از ارکان اصلی سیستمهای گرمایش مرکزی است. شناخت درست تعریف، محدودهٔ کاری و کاربرد آن، مبنای هر تصمیم فنی در طراحی موتورخانه است.
تعریف دیگ آبگرم
دیگ آبگرم یک مخزن تحت فشار است که در آن سیال عامل تحت فشار گرم شده و مورد استفاده قرار میگیرد. آب بهعنوان سیال عامل اغلب بویلرها، با ظرفیت حرارتی بالای خود، توان ذخیرهٔ انرژی مورد نیاز سیستم را دارد.
دیگهای آبگرم در سیستمهای گرمایشی به کار میروند و با جانمایی آنها در موتورخانهٔ ساختمان، گرمایش محیط تأمین میشود.
تفاوت دیگ آبگرم و دیگ آبداغ
دیگهای آبداغ گونهٔ دیگری از بویلرها هستند که در فشارهای بالاتر، آب با دمای بالای 100 درجهٔ سانتیگراد تولید میکنند. مرز اصلی این دو، دمای کاری سیال و به تبع آن فشار طراحی است.
بازهٔ ظرفیت و فشار
- ظرفیت حرارتی: دیگهای آبگرم معمولاً از 80,000 تا 16,000,000 کیلوکالری بر ساعت تولید میشوند.
- فشار کاری: دیگهای آبگرم و آبداغ در بازهٔ 2 تا 20 بار ساخته میشوند.
کاربردها
دیگ آبگرم معمولاً در سیستم گرمایش مرکزی (موتورخانه) برای تأمین آب گرم تجهیزات زیر به کار میرود:
- رادیاتور
- فنکویل
- یونیت هیتر
- گرمایش از کف
در ظرفیتهای پایین، پکیجهای دیواری جایگزین متداول این دیگها هستند و در ظرفیتهای بسیار بالا، موتورخانهٔ مرکزی با بخار بهعنوان روش دیگری برای گرمایش ساختمان مطرح میشود.
گام بعدی: انتخاب ظرفیت و جنس مناسب
پس از آشنایی با تعریف و بازهٔ کاری، دو پرسش کلیدی مهندسی باقی میماند: دیگ با چه ظرفیتی؟ و از چه جنسی؟ — هر یک از این دو، معیارهای محاسباتی و فنی خاص خود را دارد.
برای پاسخ به پرسش نخست، مقالهٔ «دیگ آبگرم ساختمان | راهنمای دقیق محاسبه ظرفیت» را مطالعه کنید.
